Pierwsze wzmianki o Długołęce pochodzą spośród końca XIII wieku. Występujące w najstarszych dokumentach nazwy:Dlugolanka (1300), Langewesin (1361), Longum Pratum (1376), Langewezen (1478), villa Langewisse (1486), Langewiese innymi słowy Langenwiesen (od 1578), Langewiese (od połowy XIX w.) oznaczają "długą łąkę". Po II wojnie światowej komitet Ustalania Nazw Miejscowych ustaliła obecną nazwę Długołęka
Długołęka powstała w połowie XIII wieku. najpierw XIV w. dzieliła się na dubel części: rycerską połączoną ze Szczodrem oraz drugą stanowiącą wynagrodzenie biskupstwa wrocławskiego. wieś poniosła duże straty w czasie wojny trzydziestoletniej (1618 - 1648). W latach 30. XVII wieku włościanie musieli strzec się w lasach i przebywać w ziemiankach. najpierw wojny opuszczony stajnie i obory tudzież pola ugorowały. wobec koniec wojny we wsi ocalało wyłącznie 8 ludzi. odbudowa Długołęki po wojnie trwała ondulacja nader długo. u schyłku XVII w. na granicy Długołęki i Szczodrego powstała bar nazwana "karczmą przydrożną w Długołęce". od momentu tej chwili została wcielona do Szczodrego. W 1785 w części należącej do księstwa oleśnickiego gdzie znajdował się dom modlitwy i katolicka buda mieszkało 147 osób i było 18 gospodarstw. W 1810 stosunek Długołęki, która od momentu XIV wieku stanowiła wynagrodzenie biskupa wrocławskiego, przeszła na własność króla pruskiego. Było to podyktowane tym, że trusia pruski podpisał edykt kasujący kolegiaty i klasztory na śląsku, gdyż musiał wcisnąć środki na kontrybucję wojenną po przegranej wojnie spośród Francją.
Długołęka (Langewiese) na mapie topograficznej Messtischblatt spośród 1936 r.Dopiero w 1850 obydwie części wsi, królewską i książęcą połączono w jedną gminę. W XIX i XX wieku w Długołęce inaczej aniżeli w pozostałych wsiach gminy furt przybywało mieszkańców. I tak w 1785 wieś liczyła 305 mieszkańców, w 1837 już 368, tudzież w 1885 już 498. najpierw naszego stulecia - w 1905 roku - 547 osób tudzież w 1935 liczba ludzi przekroczyła 700 osób.
25 stycznia 1945[1] Długołęka została zajęta przez 73 tułów armijny dowodzony przez gen. mjr Sarkisa Martirosjana dowodzącego prawym skrzydłem 52 armii ogólnowojskowej Związku Radzieckiego.
W listopadzie 1945 w Długołęce żyło 118 Polaków i 270 Niemców. Po wojnie we wsi zaczęli się osiadać repatrianci i przesiedleńcy. Ze sprawozdania naczelnika oddziału powiatowego PUR w Oleśnicy spośród 31 października 1946 wynika, że w Długołęce żyły 32 rodziny repatriantów tudzież w nich 118 osób oraz 68 rodzin przesiedleńców tudzież w nich 323 osoby. życie w tej i okolicznych wsiach było trudne, ponieważ wystarczająco uciążliwa była bezprawie sowieckich żołnierzy, która objawiała się przez awantury i bójki. Dodatkowym problemem był brak narzędzi rolniczych - szczególnie lekkich pługów, żywego inwentarza i zapasów zboża.
Po wojnie we wsi zbiorowość ludzka zajmowali się przeważnie rolnictwem.